De truuken van de foor

De truuken van de foor Klik om te vergroten

Met een zware voet trappen tegen grootheidswaan

Twee volkse figuren zagen in een museum de voet af van een antiek Romeins beeld. ‘t Is een zware voet, ze laten hem vallen op hun eigen voeten.
Al mankend verlaten ze het museum. De voet gooien ze in de graafwerken ter voorbereiding van de bouw van het Gentse Muziekforum, met de bedoeling de werken die een volkswijk bedreigen, stil te leggen. Met zo’n Romeins stuk in de grond moet de onderneming de graafwerken stoppen tot archeologen de hele ondergrond hebben onderzocht. De voet wordt gevonden, directeur en werfbaas doen in paniek alles om het stil te houden, anders kost hen dat 1 miljoen euro per week.
Helaas de zware voet valt ook op hun voeten, al mankend muizen ze er vandoor want de professoren van het Archeologisch Instituut staan al voor de deur, beiden met één voet in een verband. De directiesecretaresse krijgt de opdracht de voet te laten verdwijnen en de heren af te wimpelen.
Zo dendert het stuk in sappig Gents door tot iedere man met een voet in het verband loopt.
De acht mannenrollen worden gespeeld door slechts twee acteurs: Bob De Moor en Dirk Buyse. Tania Van der Sanden speelt de vrouwenrollen.
Ze doen dat schitterend met veel snelle verkleedpartijen. Woordspelingen op voet zijn niet uit de lucht. Maar vooral de nationale en lokale politiek krijgt er van langs met voorop Bert Anciaux en de Gentse politiek met hun Muziekforum van geestelijke vader Gerard Mortier.
Jo Van Damme en Filip Vanluchene schreven een volkse komedie in de geest van Gentenaar Romain Deconinck (1915-1994), een ode aan de man die in de Gentse Minardschouwburg met succes kritisch volkstheater bracht.
Het is theater gespeeld in een aftands kneuterig decor (William Phlips) van karton en behangpapier dat door de acteurs bij elke veranderende scene eigenhandig wordt gedraaid met de woorden ‘Ge ziet, dames en heren, we moeten ‘t hier allemaal zelf doen.”
Het decor schommelt en kraakt onder het gewicht van de spelers maar het werkt.
Kostuums, baarden en pruiken worden eveneens improvisatorisch aangebracht en steeds zijn er de knipoogjes naar het publiek.
Een hartversterkende ervaring met de teloorgaande traditie van een volkstheater dat nog durfde te trappen tegen de schenen van subsidiegevers.
(EV in Zone 03)

Geschreven door admin op 09/05 om 07:47
Reageer op dit artikel