Corneel eindelijk (bijna) sympathiek

Corneel eindelijk (bijna) sympathiek

Cornelius Bracke, de man met de witte pet en eeuwige klachten, is op tournee. Niet om zijn gevierde gedichten voor te lezen, maar om u te overtuigen uw organen af te staan.
THEATER
VAN ONZE REDACTRICE INGE SCHELSTRAETE
GENT
Het gaat niet goed met de orgaandonatie in Vlaanderen: terwijl in Luik vijf op tienduizend inwoners een codicil dragen dat ze orgaandonor zijn, is dat bij ons maar 3,4! Meer aansporing heeft de overheid niet nodig om de Vlaming uit te leggen waarom hij na zijn dood niet op zijn lever of nieren mag blijven zitten. En wie beter om deze delicate materie aan de man te brengen dan een gepubliceerd auteur van gedichten en aforismen, eeuwig kandidaat voor het voorzitterschap van het plaatselijke Davidsfonds, Cornelius Bracke?
Corneel, voor wie hem nog niet kent, is een weekbladverschijnsel uit Humo, bedacht door Guido Van Meir. Een sympathiek personage is de bejaarde niet: hij is jaloers, meestal boos, altijd uit op een profijtje en niet onnodig bezwaard door valse bescheidenheid. Al sinds jaar en dag worden zijn brieven geïllustreerd met een pasfotootje van een man met witte pet, strikje en een bril met het soort strenge montuur dat intussen weer in de mode is.
Rancuneus is hij ook, zoals we leren in Wees gul met uw organen, want Bob De Moor heeft besloten de man met witte pet tot leven te wekken. Dan dreigt het gevaar van de boekverfilmingen: in uw hoofd zag het hoofdpersonage er anders uit. En ja, de stem van Bob De Moor klinkt de eerste vijf minuten niet zoals Corneel die we in ons hoofd hebben, maar zijn spreekstijl - gewichtig ‘Beschaafd Nederlands’ met af en toe een Vlaamse kreet - past uiteindelijk wel bij het typetje.
UIteraard is de lijst van mensen die niet in aanmerking mogen komen voor Corneels organen, langer dan de eigenlijke codicil. De rest van de voorstelling behandelt onderwerpen die we uit de columns kennen en die Vlaanderen op zijn smalst tekenen - o de vreugde als de Ronde van Frankrijk passeert en we via de helikopter in ieders achtertuin kunnen binnenkijken; Corneels eeuwige vete met de ‘potentaat’ Baeckelmans Freddy; en de hoofdbrekens van een professionele Sinterklaas (strekking Bracke).
Nu comedy al een paar jaar de speeltuin is van kwaaie jongens met harde grappen of tenenkrullende personages, is Cornelius Bracke met zijn klein-Vlaamse frustraties bijna een typetje uit de oude doos. Deze humor zit duidelijk dichter bij het cabaret van de jaren zeventig, maar staat ook op zijn plaats in een volkstheater als de Gentse Minard - zonder er overigens van uit te gaan dat ‘volks’ ook ‘dom’ moet zijn.
Maar kijk u niet blind op de titel van de voorstelling: de Cornelius Bracke van Bob De Moor is sympathieker dan die uit de columns. Maar één keer klinkt er ‘hoho’ uit de zaal in plaats van ‘haha’: als Bracke laat vallen dat hij ons voor een prijsje best wel had willen overtuigen om levend onze organen af te staan (maar de regering wilde niet dokken). We vermoeden dat veel fans blij zullen zijn met Corneel op het podium.

Gezien op 6/1/2010 in de Minardschouwburg. Nog tot 27 maart op tournee.

Geschreven door admin op 28/03 om 15:10

Reacties

Geef zelf jouw reactie

Naam:

Email:

URL:

Smileys

Vul hier onderstaand woord in: